Art. 22 ust. 1 Karty Nauczyciela a sposób wyboru nauczyciela.
W jednej z obsługiwanych przez Kancelarię szkół, organ prowadzący nałożył na nauczyciela obowiązek podjęcia pracy w innej szkole w celu uzupełnienia tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć na podstawie art. 22 ust. 1 Karty Nauczyciela. Zobowiązany nauczyciel zakwestionował sposób wyboru nauczyciela do uzupełnienia wymiaru zajęć dydaktycznych w innej szkole, zarzucając w szczególności brak określenia obiektywnych kryteriów selekcyjnych.
Pragmatyka nauczycielska zapewnia nauczycielom mianowanym wzmożoną stabilizację zatrudnienia przez wskazanie enumeratywnie wymienionych przyczyn, z powodu których można rozwiązać z nimi stosunek pracy, ale wprowadza także instytucje pozwalające na pozostawanie nauczyciela w dyspozycji szkoły (tzw. zasada dyspozycyjności). Stosunek pracy nawiązany na postawie mianowania charakteryzuje się większym - niż ma to miejsce w odniesieniu do umownego stosunku pracy - podporządkowaniem pracownika pracodawcy i znacznymi uprawnieniami dyspozycyjnymi podmiotu zatrudniającego, czego przejaw stanowi uprawnienie organu prowadzącego do nałożenia na nauczyciela obowiązku podjęcia pracy w innej szkole lub szkołach w celu uzupełnienia tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć o czym stanowi art. 22 ust. 1 Karty Nauczyciela (por. Jędrychowska-Jaros Wioletta, Glosa do wyroku SN z dnia 8 grudnia 2005 r., I PK 94/05).
Zastosowanie art. 22 ust. 1 Karty Nauczyciela, powoduje wystąpienie stanu prawnego zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, a więc na pełen etat w szkole macierzystej. W szkole, w której nauczyciel uzupełnia wymiar, stosunek pracy nie jest nawiązywany, nie powstają więc typowe obowiązki stron stosunku pracy (np. dotyczące wypłaty wynagrodzenia). Uzupełnienia pensum, w żadnym razie nie można utożsamiać z ograniczeniem pensum (zmniejszenie wymiaru zajęć), tj. sytuacji regulowanej przez art. 22 ust. 2 Karty Nauczyciela, który to przepis jest uzupełnieniem regulacji art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela.
W opinii Kancelarii, uzupełnienie pensum stanowi odrębną instytucję pragmatyki nauczycielskiej, która jest uregulowana wyczerpująco w Karcie Nauczyciela, odrębnie od regulacji Kodeksu pracy, co wyklucza sięganie do art. 91c ust. 1 Karty Nauczyciela. Twierdzenie, aby organ prowadzący czy szkoła miała obowiązek skonstruowania kryteriów selekcyjnych celem wyboru pracowników do uzupełnienia pensum jest bezpodstawne. Orzecznictwo przyjęło konieczność stosowania obiektywnych kryteriów wyboru pracowników do zwolnienia w związku ze zmianami organizacyjnymi powodującymi zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmianami planu nauczania (zob. wyr. SN z 13.9.2016 r., I PK 30/16). Trzeba jednak odróżnić sytuację zwolnienia tj. unicestwienia stosunku pracy z nauczycielem od nałożenia obowiązku podjęcia pracy w innej szkole w celu uzupełnienia tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć. Celem art. 22 ust. 1 Karty Nauczyciela jest stworzenie możliwości dalszego zatrudniania nauczyciela w szkole. Uzupełnienie etatu stanowi rodzaj obligatoryjnego dla nauczyciela skierowania (polecenia służbowego) do innej szkoły w celu uzupełnienia etatu wymiaru zajęć, które ma on wykonać. Co więcej, jest to działanie umożliwiające kontynuację zatrudnienia w pełnym wymiarze zajęć, a więc należy je uznać jako czynność podjętą z korzyścią dla pracownika. Skierowanie do uzupełnienia etatu stanowi uprawnienie organu prowadzącego, a nie pracodawcy, co powoduje, że nałożenie obowiązku nie podlega kryteriom prawa pracy, brak jest również ustawowego obowiązku konsultacji, uzgadniania czy współdziałania ze związkami zawodowymi w sprawie uzupełnienia etatu (wskazać w tym miejscu można choćby na literalną i celowościową wykładnię przepisu art. 22 ust. 1 Karta Nauczyciela).
Reasumując, w opinii Kancelarii, stosując art. 22 ust. 1 Karty Nauczyciela nie ma obowiązku stosowania kryteriów selekcyjnych jak w przypadku unicestwienia stosunku pracy.